காவல் நிலைய விசாரணை அறையில் அதிகாரிகள் சூழ்ந்து கேள்விகள் கேட்கும் நெருக்கடியான நேரத்தில், ஒருவரின் ஆகச் சிறந்த ஆயுதம் அவரது மௌனம்தான். குற்றவியல் விசாரணையில் ஒரு நபர் பேச மறுப்பதை நாம் பெரும்பாலும் சந்தேகக் கண்ணோடு பார்க்கிறோம். "தவறு செய்திருக்கிறான், அதனால்தான் வாயைத் திறக்க மறுக்கிறான்" என்று சமூகம் மிக எளிதாக முடிவுக்கு வந்துவிடும். ஆனால், சட்டத்தின் பார்வையில் 'மௌனமாக இருக்கும் உரிமை' (Right to Silence) என்பது தனிமனிதனைப் பாதுகாப்பதற்கும் மேலாக, அரசின் எல்லையற்ற அதிகாரத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ஜனநாயகத் தடுப்பணை.
நீதிசாஸ்திரத்தின் அடிப்படை (Jurisprudential Basis)
"எந்தவொரு நபரும் தமக்கு எதிராகவே சாட்சியமளிக்கக் கட்டாயப்படுத்தப்படக் கூடாது" (Nemo Tenetur Se Ipsum Accusare) என்ற உலகளாவிய நீதித் தத்துவத்தின் அடிப்படையில் அமைந்ததுதான் இந்த மௌன உரிமை.
பழைய காலத்து நீதி முறைகளில் (Inquisitorial System), ஒருவரைச் சந்தேகப்பட்டால் லத்திக் கம்புகளையும் சொல்ல முடியாத சித்திரவதைகளையும் பயன்படுத்தி உண்மையை வரவழைப்பதே முதன்மையான விசாரணை முறையாக இருந்தது. சீசர் பெக்காரியா தனது "குற்றங்களும் தண்டனைகளும்" நூலில் எச்சரித்தது போல, சித்திரவதை செய்து பெறப்படும் உண்மை என்பது ஒரு மனிதனின் வலிமையைப் (Pain threshold) பொறுத்ததுதானே தவிர, அது நீதியாகாது. வலியைத் தாங்க முடியாமல் செய்யாத குற்றத்தைக் கூட ஒருவர் ஒப்புக்கொள்ளும் நிலை ஏற்படும். இதிலிருந்து மாறி, 'குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் நிரபராதி' (Presumption of Innocence) என்ற தத்துவத்திலிருந்து நவீன நீதிமுறை தொடங்குகிறது.
லத்தியா? தர்க்கமா? (Lathi vs Logic)
ஒரு நபர் தன் மௌனத்தைக் கலைக்கக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டால், அங்கே காவல்துறை 'புலனாய்வு' செய்வதை நிறுத்திவிட்டு, மூடிய அறைக்குள் 'வாக்குமூலம் பெறுவதில்' மட்டுமே குறியாக இருக்கும். மாறாக, ஒரு நபர் பேச மறுக்கும்போது, காவல்துறை தங்களின் புலனாய்வுத் திறனைக் கட்டாயமாகப் பயன்படுத்த வேண்டியுள்ளது.
மௌனம் என்பது காவல்துறையின் குறுக்கு வழியை அடைத்துவிடுகிறது. இதனால் காவல்துறை தர்க்கரீதியான தரவுகள், கைரேகைகள், கண்காணிப்பு கேமரா பதிவுகள் போன்ற அறிவியல் பூர்வமான ஆதாரங்களைத் தேட வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளாகிறது. ஒரு தனிமனிதனின் மௌன உரிமைதான் ஒட்டுமொத்த காவல் அமைப்பையும் வன்முறையிலிருந்து அறிவியலை நோக்கி நகர்த்துகிறது.
அரசியலமைப்புப் பாதுகாப்பும் உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளும்
இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு 20(3), ஒரு நபர் தன்னைத்தானே குற்றவாளியாக்கிக் கொள்ளும் வகையில் வாக்குமூலம் தரக் கட்டாயப்படுத்துவதைத் தடை செய்கிறது. இது குடிமகனுக்கு அரசின் அதிகார பலத்திற்கு எதிராக வழங்கப்படும் இரும்புக் கேடயம். இந்த உரிமை குறித்துப் பேசும்போது இரு முக்கியத் தீர்ப்புகளைத் தவிர்க்க முடியாது:
- நந்தினி சத்பதி Vs பி.எல்.தானி: காவல் நிலையத்தில் அதிகாரமிக்க காவலர்கள் சூழ்ந்திருக்கும் அச்சுறுத்தலான சூழலில் கூட, தங்களைச் சிக்க வைக்கக்கூடிய கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்காமல் மௌனமாக இருக்க ஒருவருக்கு முழு உரிமை உண்டு என்பதை உச்ச நீதிமன்றம் உறுதி செய்தது.
- செல்வி Vs கர்நாடக மாநிலம்: சோடியம் பெண்டோதால் போன்ற ரசாயனங்களைப் பயன்படுத்தி செய்யப்படும் நர்கோ அனாலிசிஸ் (Narco-analysis) மற்றும் உண்மை கண்டறியும் சோதனைகள் (Polygraph) ஒரு நபரின் மன மௌனத்தைக் கலைப்பதால், அவை சட்டவிரோதமானவை என்று அறிவிக்கப்பட்டது. ஒருவரின் உடல் உறுப்புகள் மீது அரசுக்கு அதிகாரம் இருக்கலாம், ஆனால் அவரின் 'மனதின் ரகசியங்கள்' மீது அரசுக்கு எவ்வித அதிகாரமும் இல்லை என்பதை நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது.
புதிய சட்டங்களில் மௌன உரிமையின் நிலை (BNS, BNSS, BSA)
குற்றவியல் நீதி அமைப்பில் சீர்திருத்தங்கள் கொண்டுவரப்பட்டாலும், புதிய சட்டங்களான BNS, BNSS, மற்றும் BSA ஆகியவற்றிலும் இந்த மௌன உரிமையின் உயிர்நாடி சிதையாமல் காக்கப்பட்டுள்ளது.
- BNSS: புலனாய்வின் போது விசாரணை அதிகாரிகளிடம் தனக்குத் தண்டனை பெற்றுத் தரும் வினாக்களுக்குப் பதிலளிக்க மறுப்பது முழுமையான உரிமையாகப் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது.
- BSA: ஒரு நபர் காவல்துறை அதிகாரியிடம் அளிக்கும் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் (Confession) இப்போதும் நீதிமன்றத்தில் ஆதாரமாக ஏற்கப்படாது.
- சட்ட வடிகட்டி (Legal Filter): இது மௌன உரிமைக்கும் உண்மை தேடலுக்கும் இடையிலான சமநிலையைப் பேணுகிறது. "நான்தான் கொலை செய்தேன், கத்தியைப் புதைத்து வைத்துள்ளேன்" என்று ஒருவர் வாக்குமூலம் அளித்தால், அதில் உள்ள "நான்தான் கொலை செய்தேன்" என்ற வார்த்தைகளை நீதிமன்றம் வடிகட்டி வெளியே தள்ளிவிடும். ஆனால், அவர் கொடுத்த தகவலின் அடிப்படையில் உண்மையாகவே கத்தி கண்டெடுக்கப்பட்டால், அந்த 'கண்டறியப்பட்ட உண்மை' (Discovery of fact) மட்டும் சாட்சியமாக ஏற்கப்படும்.
சமூக நீதியும் அறமும்
"இப்படி மௌனமாக இருக்க உரிமை கொடுத்தால், உண்மையான குற்றவாளிகள் தப்பித்து விடுவார்களே?" என்ற சந்தேகம் எழலாம்.
ஐயமில்லாமல் சில நேரங்களில் இது நிகழலாம். ஆனால், "ஆயிரம் குற்றவாளிகள் தப்பினாலும் ஒரு நிரபராதி கூடத் தண்டிக்கப்படக் கூடாது" என்பது சட்டத்தின் அடிப்படை அறம். இந்த உரிமை மட்டும் இல்லையென்றால், பணமும் செல்வாக்கும் உள்ளவர்கள் எப்படியும் தப்பித்துக்கொள்வார்கள்; ஆனால் சட்ட விழிப்புணர்வு இல்லாத அப்பாவி ஏழைகள், மிரட்டலுக்குப் பயந்து, தாங்கள் செய்யாத குற்றங்களை ஒப்புக்கொண்டு சிறைக்குச் செல்லும் கொடூரமான நிலை வந்துவிடும்.
முடிவாக, மௌனம் என்பது ஒரு குற்றவாளிக்கு அளிக்கப்படும் சலுகை அல்ல; அது அரசு தன் கடமையை (ஆதாரங்களைத் திரட்டுவது) சரியாகச் செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான ஜனநாயகம் வழங்கிய ஆணை. ஒரு நாகரிக சமூகம் குற்றத்தை நிரூபிக்கும் சுமையை அரசின் தோள்களில்தான் சுமத்த வேண்டுமே தவிர, ஒரு தனிமனிதனின் நாவைக் கட்டி இழுப்பதன் மூலம் அல்ல.