சட்டத்தின் பிடியில் நீதி மூச்சுத் திணறினால் உச்ச நீதிமன்றம் என்ன செய்யும்? Article 142-ன் பிரம்மாஸ்திரம்!
சட்டம் என்பது நீதியைக் காப்பாற்றுவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கருவி. ஆனால், சில நேரங்களில் அந்தச் சட்டமே நீதிக்கு மாபெரும் எதிரியாக மாறினால் என்ன செய்வது? இந்த இடத்தில்தான் பலருக்கு ஒரு மிகப்பெரிய குழப்பம் வரும். சட்டம் வேறு, நீதி வேறா?
ஆம், சில நேரங்களில் சட்டத்தை அப்படியே நேரடியாகப் பயன்படுத்தினால், அது இயற்கை நீதிக்கு (Natural Justice) எதிராக அமைந்துவிடும். இந்த மாபெரும் முரண்பாட்டை உடைக்க, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் உச்ச நீதிமன்றத்தின் கைகளில் கொடுத்துள்ள ஒரு 'பிரம்மாஸ்திரம்' தான் Article 142.
இயற்கை நீதியைச் சட்டம் மீறுவது எப்படி?
ஒரு பூங்காவின் முகப்பில் "பூங்காவிற்குள் எக்காரணம் கொண்டும் வாகனங்கள் நுழையக் கூடாது" என்று ஒரு சட்டம் எழுதப்பட்டுள்ளது. அனைவரும் அதைப் பின்பற்றுகின்றனர். திடீரென்று உள்ளே நடைப்பயிற்சி செய்யும் ஒருவருக்கு மாரடைப்பு வந்துவிடுகிறது. இப்போது ஒரு ஆம்புலன்ஸ் உள்ளே செல்லலாமா?
சட்டத்தின் வரிகளை அப்படியே நேரடியாகப் பயன்படுத்தினால், ஆம்புலன்ஸ் உள்ளே செல்லக் கூடாது. ஒருவேளை சட்டம் காப்பாற்றப்பட்டால், அந்த மனிதர் இறந்துவிடுவார். இங்கே சட்டம் வெல்கிறது; ஆனால் 'இயற்கை நீதி' செத்துவிடுகிறது.
நாடாளுமன்றம் ஒரு சட்டத்தை எழுதும்போது, எதிர்காலத்தில் நடக்கப் போகும் அனைத்து சூழ்நிலைகளையும் முன்கூட்டியே கணித்து எழுதிவிட முடியாது. சில வினோதமான வழக்குகளில் சட்டம் மௌனமாக இருக்கும், அல்லது சட்டத்தை அப்படியே பயன்படுத்தினால் அது அநீதியாக மாறும். அந்தச் சமயங்களில், சட்டப்புத்தகத்தின் வரிகளைத் தாண்டி, ஒரு மனிதனுக்கு 'முழுமையான நீதியை' (Complete Justice) வழங்க உச்ச நீதிமன்றம் எந்தவொரு உத்தரவையும் பிறப்பிக்கலாம் என்ற தனிப்பெரும் அதிகாரமே Article 142.
இதை உச்ச நீதிமன்றம் எப்படி நடைமுறையில் அறிவார்ந்து பயன்படுத்தியது என்பதற்கு இந்த மூன்று நிஜ வழக்குகள் மிகச் சிறந்த உதாரணங்கள்:
1. விவாகரத்து வழக்கில் 6 மாதக் காத்திருப்பு (Shilpa Sailesh Case)
இந்து திருமணச் சட்டத்தின்படி, பரஸ்பர சம்மதத்துடன் விவாகரத்து கோரும் தம்பதிகள், மனு தாக்கல் செய்த பின் கட்டாயம் 6 மாதங்கள் காத்திருக்க வேண்டும். இது சட்டம். ஆனால், பல வருடங்களாகப் பிரிந்து வாழ்ந்து, இனி சேர்ந்து வாழவே ஒரு சதவீதம் கூட வாய்ப்பில்லை என்ற நிலையில் நீதிமன்றப் படியேறும் தம்பதிகளிடம், "போய் மேலும் 6 மாதம் காத்திருங்கள்" என்று சட்டம் சொல்வது மன உளைச்சலைத் தரும் அநீதியாகும்.
இங்கே சட்டத்தின் நேரடிப் பயன்பாடு இயற்கை நீதியை மீறுகிறது என்பதை உணர்ந்த உச்ச நீதிமன்றம், Article 142-ஐப் பயன்படுத்தி, அந்த 6 மாத காலக் கெடுவைத் தவிர்த்து நேரடியாக அவர்களுக்கு விவாகரத்து வழங்கியது.
2. பேரறிவாளன் விடுதலை (A.G. Perarivalan v. State, 2022)
பேரறிவாளன் விடுதலை விவகாரத்தில், மாநில அமைச்சரவை தீர்மானம் நிறைவேற்றிய பிறகும், ஆளுநர் முடிவெடுக்காமல் பல ஆண்டுகள் கோப்பைக் கிடப்பில் போட்டார். அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படி ஆளுநர்தான் முடிவெடுக்க வேண்டும். ஆனால், எந்த முகாந்திரமும் இல்லாமல் ஒரு மனிதனின் சுதந்திரத்தை இப்படி முடிவில்லாமல் தாமதப்படுத்துவது இயற்கை நீதிக்கு எதிரானது.
சட்டத்தின் இடைவெளியைப் பயன்படுத்தி நடக்கும் இந்த அநீதியைத் தடுத்து நிறுத்தி, அரசியலமைப்பு முட்டுக்கட்டையை உடைத்து, Article 142-ஐப் பயன்படுத்தி உச்ச நீதிமன்றமே நேரடியாகப் பேரறிவாளனை விடுவித்தது.
3. போபால் விஷவாயு துயரம் (Union Carbide Case, 1989)
1984-ல் நடந்த போபால் விஷவாயு கசிவில் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் பாதிக்கப்பட்டனர். இந்த வழக்கைச் சாதாரண சிவில் சட்டத்தின் கீழ் விசாரணை செய்திருந்தால், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இழப்பீடு கிடைக்க 30 வருடங்களுக்கு மேல் ஆகியிருக்கும். சட்டம் தன் கடமையைச் செய்யும், ஆனால் அதற்குள் மக்கள் செத்து மடிந்துவிடுவார்கள்.
அதனால், 470 மில்லியன் டாலர் இழப்பீட்டை யூனியன் கார்பைடு நிறுவனம் உடனடியாக வழங்க வேண்டும் என Article 142-ன் கீழ் உச்ச நீதிமன்றம் அதிரடி உத்தரவைப் பிறப்பித்தது. அந்த நிறுவனம் இழப்பீட்டை வழங்க முன்வர வேண்டும் என்பதற்காக, அவர்கள் மீதான கிரிமினல் வழக்குகளை ரத்து செய்யும் ஒரு மாபெரும் சட்டத் தந்திரத்தையும் (Legal Strategy) அந்த நொடியில் உச்ச நீதிமன்றம் கையாண்டது. கிரிமினல் தண்டனையை விட, பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் உயிரைக் காக்கும் இழப்பீடே அந்த நொடிக்கான 'முழுமையான நீதி' என நீதிமன்றம் அறிவார்ந்து செயல்பட்டது.
இது எல்லையற்ற அதிகாரமா?
உடனே ஒரு கேள்வி எழும். அப்படியென்றால் நாடாளுமன்றம் இயற்றும் சட்டங்களுக்கு மதிப்பில்லையா? உச்ச நீதிமன்றம் நினைத்தால் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாமா?
நிச்சயமாக இல்லை. இது ஒரு வரம்பற்ற அதிகாரம் கிடையாது. "Article 142 என்பது ஏற்கனவே இருக்கும் ஒரு வலுவான சட்டத்தை அடியோடு மீறவோ, அல்லது நாடாளுமன்றத்தின் அதிகாரத்தைப் பறிக்கவோ பயன்படுத்தப்படக் கூடாது; அது சட்டத்தின் இடைவெளியை (Gap) நிரப்ப மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்" என உச்ச நீதிமன்றமே தனக்குத் தானே ஒரு கடிவாளத்தைப் போட்டுக் கொண்டுள்ளது.