முன்னுரை (Introduction):
இணையம் எதையும் மறப்பதில்லை. ஒரு மனிதன் செய்த தவறுக்கான தண்டனையை அனுபவித்து முடித்த பிறகும், அல்லது அந்தத் தவறைச் செய்யவில்லை என்று நீதிமன்றத்தால் நிரூபிக்கப்பட்ட பிறகும், கூகுள் தேடலில் (Google Search) அந்தப் பழைய கறை அப்படியே இருப்பது அவனது கண்ணியமான வாழ்வுக்கு (Right to Dignity) எதிரானது. இதைத்தான் "மறக்கப்படும் உரிமை" (Right to Be Forgotten - RTBF) என்கிறோம். டிஜிட்டல் நினைவுகள் மனிதனின் நிகழ்காலத்தை வேட்டையாடும்போது, சட்டம் அவனுக்கு என்ன பாதுகாப்பு அளிக்கிறது?
1. தோற்றம்: கூகுள் ஸ்பெயின் வழக்கு (The Genesis: Google Spain Case, 2014):
இந்த உரிமையின் ஆணிவேர் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தில் உள்ளது. 2014-ல் Google Spain v. AEPD & Mario Costeja González வழக்கில் ஐரோப்பிய நீதிமன்றம் (CJEU) ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கத் தீர்ப்பை வழங்கியது. "ஒரு சாதாரண குடிமகன், தனது பழைய கடனை அடைத்துவிட்ட பிறகு, பல வருடங்கள் கழித்தும் கூகுளில் 'கடன் ஏல அறிவிப்பு' வருவது அவர் உரிமையைப் பறிப்பதாகும்" என்று நீதிமன்றம் கூறியது. இதுவே இன்று உலகெங்கும் GDPR சட்டத்திற்கு வித்திட்டது. இந்தியச் சட்டங்களும் இந்த சர்வதேச முன்னுதாரணத்தை உன்னிப்பாகக் கவனிக்கின்றன.
2. இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் முரண்பாடு (The Constitutional Conflict):
இந்தியாவில் இந்த விவகாரத்தில் இரண்டு அடிப்படை உரிமைகள் நேருக்கு நேர் மோதுகின்றன:
பிரிவு 21 (Article 21): தனிநபர் தனியுரிமை (Right to Privacy). கே.எஸ். புட்டசாமி (K.S. Puttaswamy vs Union of India, 2017) வழக்கில், "தனிநபர் தகவல் தனியுரிமை" என்பது அடிப்படை உரிமையே என்று உச்ச நீதிமன்றம் 9 நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வில் உறுதி செய்தது. இதில் "மறக்கப்படும் உரிமையும்" அடங்கும்.
பிரிவு 19(1)(a) (Article 19(1)(a)): பேச்சுரிமை மற்றும் தகவல்களைத் தெரிந்துகொள்ளும் உரிமை (Right to Know). ஒரு பழைய வழக்கைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள பொதுமக்களுக்கு உரிமை இல்லையா? ஊடகங்களுக்கு அதை வெளியிடும் உரிமை இல்லையா?
3. வழக்கு நிலுவையில் இருக்கும்போது vs. தீர்ப்புக்குப் பிறகு (Pending Litigations vs. Post-Acquittal):
"மறக்கப்படும் உரிமை" எப்போது பொருந்தும் என்பதில் நீதிமன்றங்கள் ஒரு தெளிவான கோட்டைக் கிழித்துள்ளன.
வழக்கு விசாரணையில் இருக்கும்போது (During Pendency):
நீதிமன்றங்கள் பொதுவாக வழக்கு நிலுவையில் இருக்கும்போது தகவல்களை நீக்க உத்தரவிடுவதில்லை. காரணம், நீதி என்பது வெளிப்படையானது (Open Justice System). ஒரு நபர் மீதான குற்றச்சாட்டு இன்னும் நிரூபிக்கப்படவும் இல்லை, நிராகரிக்கப்படவும் இல்லை எனும் பட்சத்தில், அதை மக்கள் தெரிந்துகொள்வது சமூகப் பாதுகாப்பிற்கு அவசியமாகிறது. குஜராத் உயர்நீதிமன்றம் (Dharamraj Bhanushankar Dave Case) போன்ற பல தீர்ப்புகளில், "முதல் தகவல் அறிக்கை (FIR) பொது ஆவணம் அல்ல என்றாலும், வழக்கு விவரங்களை இணையத்திலிருந்து நீக்க முடியாது" என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
விடுதலைக்குப் பிறகு (After Acquittal):
இங்குதான் "மறக்கப்படும் உரிமை" முழு வீச்சில் செயல்படுகிறது. ஒருவர் குற்றமற்றவர் என்று நிரூபிக்கப்பட்ட பிறகும், பழைய கைது செய்திகள் இணையத்தில் இருப்பது அவரைத் "தொடர் குற்றவாளி" (Perpetual Convict) போலச் சித்தரிக்கிறது. இது அவர் திருந்தி வாழ்வதைத் தடுக்கிறது. டெல்லி உயர்நீதிமன்றம் (Jorawar Singh Mundy vs Union of India) மற்றும் ஒரிசா உயர்நீதிமன்றம் ஆகியவை, விடுதலை செய்யப்பட்ட நபரின் பெயரையும் விவரங்களையும் தேடுபொறிகளிலிருந்து (Search Engines) நீக்க உத்தரவிட்டுள்ளன.
4. "பொதுநலன்" எனும் உரைகல் (The Public Interest Test):
எல்லாத் தகவல்களையும் நீக்க முடியுமா? முடியாது. நீதிமன்றங்கள் "Public Interest vs. Private Interest" என்ற தராசைப் பயன்படுத்துகின்றன.
பொது வாழ்க்கை (Public Figures): ஒரு அரசியல்வாதி அல்லது அரசு அதிகாரி ஊழல் வழக்கில் சிக்கினால், அவர் அதை "மறக்கப்படும் உரிமை" மூலம் நீக்க முடியாது. ஏனெனில், அவரைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வது மக்களின் ஜனநாயக உரிமை.
கடுமையான குற்றங்கள் (Heinous Crimes): பாலியல் வன்கொடுமை, பயங்கரவாதம் போன்ற வழக்குகளில் தண்டிக்கப்பட்டவர்கள், "என் கடந்த காலத்தை மற" என்று கேட்பது சமூகப் பாதுகாப்பிற்கு ஆபத்தானது. எனவே, இந்த உரிமை முழுமையானது (Absolute) அல்ல; இது சூழலுக்கு ஏற்ப மாறுபடும்.
5. சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் நிலைப்பாடு (The Madras High Court Stance):
தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை சட்டம் இன்னும் கடுமையாகவே உள்ளது. கார்த்திக் தியோடர் (Karthick Theodre vs Registrar General, 2021) வழக்கில், சென்னை உயர்நீதிமன்றம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்பியது: "நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் பொது ஆவணங்கள் (Public Records). இவற்றை இணையத்திலிருந்து மறைப்பது நீதித்துறை வரலாற்றை மறைப்பதற்கு சமம்." எனவே, உயர்நீதிமன்ற இணையதளத்திலிருந்து தீர்ப்பை நீக்க முடியாது, ஆனால் தேடுபொறிகள் (Google) அதை மறைக்கலாம் (De-indexing) என்ற ஒரு சமரசத் தீர்வை நோக்கிச் செல்கிறது.
6. புதிய ஆயுதம்: டிஜிட்டல் தரவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் 2023 (DPDP Act, 2023):
இதுவரை நாம் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை (Article 21) மட்டுமே நம்பியிருந்தோம். ஆனால் இப்போது நாடாளுமன்றம் இயற்றிய Digital Personal Data Protection Act, 2023 நடைமுறைக்கு வருகிறது.
பிரிவு 12 (Section 12 - Right to Erasure): ஒரு தனிநபர் (Data Principal), தனது தகவல்களைச் சேகரித்த நிறுவனத்திடம் (Data Fiduciary), "என் தரவுகளை அழித்துவிடுங்கள்" என்று கோர சட்டப்பூர்வ உரிமை உண்டு.
இனிமேல், "மறக்கப்படும் உரிமை" என்பது வெறும் நீதிமன்றத் தீர்ப்பு மட்டுமல்ல, அது ஒரு சட்டபூர்வமான உரிமை (Statutory Right).
7. நடைமுறைச் சிக்கல்கள் மற்றும் "ஸ்ட்ரைசாண்ட் விளைவு" (Challenges & The Streisand Effect):
சட்டம் உத்தரவிட்டாலும், நடைமுறையில் ஒரு தகவலை அழிப்பது எவ்வளவு சாத்தியம்?
Streisand Effect: ஒரு தகவலை இணையத்திலிருந்து அழிக்க முயலும்போது, அது இன்னும் அதிகப் பிரபலமாகிவிடும் ஆபத்து உள்ளது. பார்பரா ஸ்ட்ரைசாண்ட் (Barbra Streisand) தன் வீட்டின் புகைப்படத்தை இணையத்திலிருந்து நீக்க முயன்றபோது, அது வைரல் ஆனது. இதுவே சட்டச் செயலாக்கத்திற்கு ஒரு சவால்.
Mirror Sites: ஒரு தளத்தில் நீக்கினாலும், அதன் நகல் (Mirror sites) வேறு எங்காவது முளைக்கும். இதை DPDP சட்டத்தின் கீழ் எப்படிக் கட்டுப்படுத்தப் போகிறோம் என்பது மிகப்பெரிய தொழில்நுட்பச் சவால்.
முடிவுரை (Conclusion):
"கடந்த காலம் என்பது ஒரு பாடம், அதுவே ஒரு சிறைச்சாலையாக மாறிவிடக்கூடாது."
சட்டவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், ஒரு மனிதன் சமூகத்தில் மரியாதையுடன் வாழ்வது (Right to Dignity) என்பது, பொதுமக்கள் தகவல்களைத் தெரிந்துகொள்வதை விட மேலானது—குறிப்பாக அந்தத் தகவல் பழையதாகவும், தொடர்பில்லாததாகவும் (Irrelevant) இருக்கும்போது. 2023-ம் ஆண்டுச் சட்டம் அமலுக்கு வரும்போது, வழக்கறிஞர்கள் இந்த உரிமையை ஒரு வலிமையான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்த முடியும்.