ஒரு குற்றம் நடந்திருக்கிறது என்று ஊர் உலகிற்கே தெரியும். யார் குற்றவாளி என்பதும் வெளிப்படையாகத் தெரியும். ஆனால், இறுதியில் நீதிமன்றத்தில் அந்த வழக்கு உடைந்துபோகும். குற்றவாளி விடுதலையாவார்.
இதைப் பார்க்கும் சாமானிய மனிதனுக்கு, "சட்டம் ஒரு இருட்டறை" என்ற பழைய வசனம்தான் நினைவுக்கு வரும். ஆனால், அந்த இருட்டறையை உருவாக்குவது யார்? போதிய ஆதாரம் இல்லாததாலா? அல்லது அந்த ஆதாரங்களைச் சேகரிக்கும் கைகளை முடக்கும் அரசியல் அதிகாரமா?
அதே சமயம், அரசியல் பிடியிலிருந்து காவல்துறையை முழுமையாக விடுவித்தால், அது மக்களாட்சிக்கு எதிரான "போலீஸ் ராஜ்ஜியமாக" (Police State) மாறிவிடாதா?
இந்த இரண்டு முக்கியக் கேள்விகளின் ஊடாக, இந்தியக் காவல் துறை சீர்திருத்தங்களை (Police Reforms) ஆராய்வோம்.
1. விசாரணையை முடக்கும் "மேலிடத்து உத்தரவு"
இந்தியாவில் காவல்துறை என்பது மாநில அரசின் கட்டுப்பாட்டில் (State Subject) உள்ளது. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசுக்குக் காவல்துறை கட்டுப்பட வேண்டும் என்பது ஜனநாயகம். ஆனால், நடைமுறையில் அது "சட்டத்திற்குக் கட்டுப்படுவதற்கு" பதிலாக "ஆளுங்கட்சிக்குக் கட்டுப்படுவதாக" மாறிவிட்டது.
இது விசாரணையை எப்படி பாதிக்கிறது?
பழிவாங்கும் இடமாறுதல்கள் (Punitive Transfers): ஒரு நேர்மையான அதிகாரி விசாரணையைத் தீவிரப்படுத்தினால், அவருக்குக் கிடைக்கும் பரிசு 'இடமாறுதல்'.
இரட்டைச் சுமை: சட்டம்-ஒழுங்கைப் பார்ப்பதும், கொலையை விசாரிப்பதும் ஒரே அதிகாரியாக இருப்பார். அரசியல்வாதிகளின் பாதுகாப்புப் பணிக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுவதால், குற்ற விசாரணை (Investigation) அனாதையாகி விடுகிறது.
பலவீனமான சாட்சியங்கள்: அரசியல் அழுத்தம் காரணமாகச் சாட்சியங்கள் சேகரிக்கப்படுவதில்லை அல்லது அழிக்கப்படுகின்றன.
2. திருப்புமுனை: பிரகாஷ் சிங் வழக்கு (2006)
இந்த அவல நிலையை மாற்ற, 2006-ம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்றம் பிரகாஷ் சிங் வழக்கில் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கத் தீர்ப்பை வழங்கியது. அதில் 7 முக்கியக் கட்டளைகளைப் பிறப்பித்தது.
அதன் சாராம்சம்:
மாநிலக் காவல்துறைத் தலைவர் (DGP) மற்றும் கள அதிகாரிகளுக்குக் குறைந்தபட்சம் 2 ஆண்டுகள் பதவிக்காலம் வழங்க வேண்டும்.
சட்டம்-ஒழுங்குப் பிரிவு வேறு, விசாரணைப் பிரிவு வேறாகப் பிரிக்கப்பட வேண்டும்.
இதன் நோக்கம், காவல்துறையை அரசியல்வாதிகளின் 'சொந்தப் படை' போலச் செயல்படுவதைத் தடுப்பதே ஆகும்.
3. மறுபக்கம்: இது 'போலீஸ் ராஜ்ஜியத்திற்கு' வழிவகுக்காதா?
இங்குதான் ஒரு முக்கியமான ஜனநாயகக் கேள்வி எழுகிறது. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளிடம் (Politicians) இருந்து அதிகாரத்தைப் பறித்து, அதிகார வர்க்கத்திடம் (Bureaucracy/Police) கொடுத்தால், அது ஆபத்தில்லையா?
காவல்துறைக்கு முழுச் சுதந்திரம் கொடுத்தால், அவர்கள் யாருக்கும் பயப்படாமல் பொதுமக்களை ஒடுக்கும் "Police State" உருவாகிவிடுமே என்ற அச்சம் நியாயமானதுதான்.
ஆனால், சட்டச் சீர்திருத்தங்கள் கோருவது "கட்டுப்பாடற்ற அதிகாரம்" அல்ல; "செயல்பாட்டுச் சுதந்திரம்" (Operational Autonomy).
இதிலுள்ள வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்வோம்:
அரசியல் மேற்பார்வை (Political Oversight - சரியானது): உள்துறை அமைச்சர், "மாநிலத்தில் குற்றங்களைக் குறைக்க வேண்டும்" என்று கொள்கை முடிவு எடுக்கலாம்.
அரசியல் தலையீடு (Political Interference - தவறானது): "அந்தக் குறிப்பிட்ட வழக்கில் என் கட்சிக்காரரைக் கைது செய்யாதே" என்று சொல்வது.
உச்ச நீதிமன்றம் தடுப்பது இரண்டாவது வகையான தலையீட்டைத் தான்.
4. காவலர்களைக் கண்காணிப்பது யார்? (Who watches the watchmen?)
காவல்துறை தன் வரம்பை மீறினால் என்ன செய்வது? அதற்காகத்தான் உச்ச நீதிமன்றம் "காவலர் புகார் ஆணையம்" (Police Complaints Authority - PCA) அமைக்க உத்தரவிட்டது.
இதுவரை, ஒரு போலீஸ் தவறு செய்தால் துறைரீதியான விசாரணை மட்டுமே நடக்கும். அதில் பெரும்பாலும் அவர்கள் காப்பாற்றப்படுவார்கள்.
ஆனால், PCA அமைப்பில் ஓய்வுபெற்ற நீதிபதிகள் மற்றும் சமூகப் பிரதிநிதிகள் இருப்பார்கள். பொதுமக்கள் போலீஸ் அத்துமீறல் குறித்து இங்குப் புகார் அளிக்கலாம்.
முடிவுரை: நமக்குத் தேவை 'சட்டத்தின் ஆட்சி'
தற்போது நடப்பது ஒரு "கூட்டுச் சதி" (Unholy Nexus). அரசியல்வாதிகள் தங்கள் சட்டவிரோத செயல்களுக்குக் காவல்துறையைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்; பதிலுக்குக் காவல்துறையினரின் தவறுகளை அரசியல்வாதிகள் கண்டுகொள்வதில்லை.
நமக்குத் தேவை அரசியல்வாதியின் போலீஸும் அல்ல, தன்னிச்சையான அதிகார வர்க்க போலீஸும் அல்ல. நமக்குத் தேவை சட்டத்திற்குப் பொறுப்பான (Accountable to Law) காவல்துறை.
"பிரகாஷ் சிங் வழக்கு" முன்வைப்பது இந்த சமநிலையைத் (Checks and Balances) தான். இதைச் செயல்படுத்துவதில் ஏற்படும் தாமதமே, பல குற்றவாளிகள் நம் கண்முன்னே தப்பிப்பதற்குக் காரணமாக அமைகிறது.